Dominiek.com

de Europa Files

Aaaah even lekker zitten. Even de tanden op elkaar in het begin, maar daar zit ik dan eindelijk. Nog 10 uur, 10 uur ?! Dit keer heb ik een directe vlucht met KLM, lekker snel. Hoewel, eerlijk gezegt, ik had ook wel een langere vlucht willen hebben. Ik heb nu immers eindelijk tijd om te lezen en vrij na te denken. Zoiets als die ouderwetse 4-daagse vluchten van Amsterdam naar Jakarta lijkt me wel iets.

Op mijn vorige Japan vluchten met overstap was het heel anders, langer en meer Japanners. Misschien is er toch nog een soort van Dejima/VoC band te herkennen? Ik kan hier ook gewoon Nederlands praten met de stewardess. Ach ja, de stewardess, wat een bitch is dat zeg! Athans, dat was mijn eerste Japans-verwaande indruk. Toen ze de bagage van een kortbenige klant in het rek duwde snouwde ze: “Can’t you help? I have only one leg you know?!” (ze stond op 1 been). Na het opstijgen kregen we warme doekjes van Rituals. Rituals, dat hippe Nederlandse zeep bedrijf (die overigens een goede marketing-relatie heeft met KLM). Here’s a towel, hot towel, anyone hot towel? (uhoh, daar komt ze) plof “Een Lappie!” EEN LAPPIE! Haha! Wat gebeurd hier? waarom krijg ik een lappie dan? Zie ik er zo Amsterdams uit? Waarschijnlijk is mijn Engels accent net zo Amsterdams als het Rotterdamse Engels van de piloot.

Een uur vliegtuig later, ja hoor, ik zit weer achter een TFT. Drankjes worden uitgedeeld. Shit, zoveel keus, wat zal ik nemen? “Bitter lemon, heeft u dat?” “Nee, tonic heb ik wel.” . Een suggestie?, een iniatief, iets wat erg raar is voor Tokio-aanse maatstaven. Ik was helemaal verbaasd toen mevrouw stewardess mij vroeg of ik aan het werk was en vervolgens een heel gesprek aanpapte. Wat, geen script? Geen automatisch dankuwel? Een menselijk gesprek!